سبک وزن


اینجانب بانو سبک وزن از روزگارش می نویسد...

مدرسه عشق

 

 

از وقتی کوچیک بودم                                                                   

همیشه فکر میکردم اگرعاشق بشم چی میشه                         

حتی یکسری شعر و آهنگ هم برای دوره عاشقیتم

                                                    گلچین کرده بودم

این برای وقتی که بره سفر

                      این برای وقت خیانت

    این برای عشق سوزان ….این برای عشق ناکام

              این برای وقتی که بهم گل بده

                      این برای وقتی که بهش کتاب بدم

این هم برای وقتی که هدیه امو وا نکرده 

                                          پس بفرسته……………

بعد باخودم می شستم فکرهای ناجور میکردم…..

                 اگر رفت جبهه شهید شد چی؟؟؟؟

      اگر چشمهاش آبی بود دختر دائیم هم عاشقش شد چی؟؟؟

        اگر برادرم فهمید چی؟؟؟

  اگر بابام دوستش نداشت چی؟؟؟

به ندرت هم فکرهای باحال میکردم……

    هر روز میاد تو راه مدرسه

                شلوار جین ادوین پاکتی (برفی) میپوشه

آستین های کوتاه تی شرت راه راهشو میزنه بالا

    کفشهاشم آدیداس اوریون آبی با سه تا خط سفیده….

دوباره فکرهای بد و ناجور…….

اگر دفتر خاطراتشو داد توش بنویسم

        معلم تربیتی مدرسه امون دفتره را پیداش کرد چی؟؟؟؟

آخ آخ نامه هاشو چیکار کنم؟؟؟

کجا قاییمشون کنم؟؟؟؟

میگذارم لای آستر کوله پشتی مدرسه ام که اگر

          هم دم مدرسه گشتنمون پیداش نکنند

آخه گشتاپو خونه ایی  این راهنمایی هاجر

چه جوری نامه رو بهم بده؟؟؟؟؟

   میتونه صبح به صبح نامه ها را بگذاره

                  لای بوته گل سرخ خونه همسایه امون

وقتی که میرم مدرسه میرم ورش میدارم…..

آخ آخ اگر همسایه زودتر ازمن ورش داشت چی؟؟؟

          باید بهش بگم اسممو تو نامه نیاره….

  آخ آخ اگر دختر دائییه زودتر صبح اومد

    نامه را برداشت فکر کرد ماله اونه چی؟؟؟؟

      اسم که نداره………….

  آخ آخ اگر برادرم برش داشت چی؟؟؟؟

آخ آخ…..

و اما واقعیت….

تو دوران مدرسه عاشق نشدم و کسی هم عاشقم نشد!!!!!

 وقتی عاشق شدم که جبهه و ادوین پاکتی و نامه و غیره

                                  به شدت از مد افتاده بود…….

       ولی عاشقی هنوز مد بود…………..

             چشمهاش آبی نبود….ولی برق چشمهاش

                     دنیامو روشن کرد…………

دفتر خاطرات هم بهم رد و بدل نکردیم

       ولی قلبهامون و دادیم بهم و فرستادیمشون مدرسه عشق…

غرغر ها و بالا و پائین شدنها هم

ماله اینه که بعضی وقتها

  نمره قلبهامون توی درس گذشت و صبوری

         میشه نوزده و نیم به جای بیست….

ولی هیچ کدومشون تا حالا تو هیچ درسی

    از نوزده و نیم و نوزده بیست و پنج کمتر نشدند

حالا حالا ها هم خیال فارغ التحصیلی ندارند

کار ما هم اینه که این دو تا ماهیچه عاشقو تقویت کنیم

            همه جوره…………..

تا برامون تا میتونند کارنامه های خوب بیارن

      البته…………. 

    سخن عشق در هیچ دفتر نیست………

   + سبک وزن - ٢:٥۱ ‎ب.ظ ; جمعه ۱٥ دی ۱۳۸٥